niedziela, 17 lutego 2013

Pomniki Miłości


Królewskie małżeństwa w przeszłości bywały organizowane dla przewagi dynastycznej lub finansowej. Uczucia uznawano za całkiem nieistotne, nawet królewskie historie pełne są opowieści o niedopasowaniu, obojętności lub wrogości małżonków i spraw pozamałżeńskich, które kończyły się katastrofalne. Jednakże istniały również pewne niezwykle szczęśliwe małżeństwa, gdzie dynastyczna wygoda szła w parze z prawdziwą miłością. Kiedy ukochany małżonek czy też małżonka umarli, monarchowie upamiętniali swoich bliskich za pomocą bajecznych budynków i pomników.


Taj Mahal
Prawdopodobnie najbardziej znanym zabytkiem królewskiej miłości jest Taj Mahal w Agrze, w Indiach. W jednej z najbardziej znanych budowli na świecie, mieści się grób Mumtaz Mahal, żony piątego cesarza Mogołów Shaha Jahan. Znanego przed koronacją jako książę Khurram. Poznał swą żonę, perską księżniczkę, Arjumand Banu Begum, w 1607, gdy mieli po kilkanaście lat. Pobrali się w 1612, a książę dał żonie na imię Mumtaz Mahal (czyli Jewel of the Palace - biżuteria, bardziej po polsku, ozdoba pałacu). Byli oddaną para, Mumtaz była zdecydowanie ulubioną z jego trzech żon. Była z nim, gdy poszedł na wojnę, nawet w trakcie ciąży, których było wiele. Na początku 1620 towarzyszyła mu podczas jego nieudanej rebelii przeciwko ojcu, cesarzowi Mogołów Jahangir'owi. Cesarz zmarł w 1627, pozostawiając koronę Khurram'owi (który potem został Shah Jahan). W 1631, była w ciąży z ich czternastym dzieckiem, jednakże Mumtaz Mahal zmarła z powodu powikłań porodu. Shah Jahan był załamany.
Mumtaz Mahal

Shah Jahan znany jako wielki budowniczy pozostawił po sobie kilku świetnych przykładów architektury Mogołów. Żadna nie była jednak tak wielka jak Taj Mahal, zbudowany jako  mauzoleum Mumtaz Mahal. Budowało go 20.000 pracowników, w ciągu 20 lat,choć sam grób został ukończony około 10 lat wcześniej. Budynek został zbudowany z białego marmuru i innych kamieni szlachetnych i półszlachetnych z całej Azji, a koszt budowli szacuje się na około 32 miliony rupii.

Shah Jahan został zdetronizowany przez swego syna w 1658  po chorobie i został umieszczony w areszcie domowym w innym z własnych budynków, Agra Fort, w pobliżu Taj Mahal. Po jego śmierci w 1666 roku został pochowany w Taj Mahal obok ukochanej żony Mumtaz Mahal. Budynek, który został poważnie uszkodzony podczas indyjskiego buntu 1857 roku, został odbudowany w początku XX wieku i jest jednym z największych zabytków miłości.


Jedną z najbardziej znanych brytyjskich par królewskich, które łączyła miłość była królowa Victoria i jej kuzyn, książę Albert von Sachsen-Coburg-Gotha. Pobrali się w 1840 roku, prawie trzy lata po akcesji, Victoria i Albert stali się sobie najbliższymi towarzyszami, przyjaciółmi i doradcami. Opierała się na nim w swoim oficjalnym stanowisku, a także w życiu rodzinnym, książę wziął na siebie wiele obowiązków jako prywatny sekretarz królowej. Był liberałem i zachęcał do prowadzenia nauki i techniki, które były podstawą rewolucji przemysłowej.

W 1851 roku, zorganizował Wielką Wystawę, na której znalazły się nowoczesne dzieła sztuk i nauk, która odbyła się w specjalnie skonstruowanej Crystal Palace w Hyde Parku. Książę Albert zaproponował, aby kontynuowano wystawę, a finansowaną ze swoich zysków, sądził, że powinna być zbudowana w Wielkiej Brytanii seria stałych instytucji edukacyjnych i kulturalnych. Teren został kupiony w South Kensington, a te instytucje powoli zaczynały nabierać kształtu. Kompleks Albert Museum, Science Museum i Natural History Museum, pieszczotliwie (lub szyderczo), zwano Albertopolis, miał zawierać salę koncertową, znaną jako Central Hall of Arts and Sciences. Zanim jednak został otwarty, Książę Albert zmarł młodo w wieku 42 lat, w grudniu 1861 roku. Królowa Victoria przywdziała żałobę, z której nie wyszła do końca swojego długiego życia. Królowa zdecydowała, że nie może pozwolić, aby zapomniano o księciu Albercie dlatego, że trzeba  wystawić pomnik na Jego cześć. Sala koncertowa miała być przemianowana na Royal Albert Hall, a pomnik wzniesiony naprzeciw w Hyde Parku.

Royal Albert Hall został zaprojektowany w formie amfiteatru rzymskiego przez kapitana Franciszka Fowke i majora Henryka Darracott Scott z Royal Engineers. Jest to struktura cegły z kutego żelaza, z przeszklonym dachem, a jego okrągła konstrukcja sprawia, że jest to ​​jeden z najbardziej rozpoznawalnych budynków w Londynie. Królowa Victoria położył kamień węgielny na budowę w 1867 roku i oficjalnie otworzył budynek w 1871 roku. Budynek jest używany jako miejsce koncertów i centrum sportowe od zawsze.

Albert Memorial zaprojektował Sir George'a Gilberta Scotta w 1863 roku. Pomnik zawiera cztery zestawy alegoryczne - posągi wokół podstawy pawilonu (reprezentujące rolnictwo, technikę, handel, i produkcję) i cztery większe wokół krawędzi zewnętrznej (reprezentujące Europę , Azję, Afrykę i Amerykę). Posąg księcia Alberta został wykonany z brązu przez irlandzkiego rzeźbiarza Johna Henry'ego Foley. Pomnik został otwarty przez królową Wiktorię w lipcu 1872.



Podczas gdy królowa Wiktoria była dobrze znana jako sentymentalna i emocjonalna to Edward I, jeden z królów Anglii był znany jako najbardziej agresywny i zastraszający. Edward, który panował od 1272/07, przeszedł do historii jako młot na Szkotów. W rzeczywistości zmarł zanim skończył ofensyw e, ale podczas jego panowania, Walia została całkowicie podporządkowania i wreszcie włączona do Anglii w 1284. W 1301 król ogłosił swego syn Edwarda Caernarvon pierwszym angielskim księciem Walii. Książę wychował się zupełnie inaczej niż jego ojciec, nie był zainteresowany wojnę, Edward zastraszając i zwymyślając go, próbował (bezskutecznie, jak się okazało), zrobić z niego przyszłego króla, wojownika. Rezultatem było, to, że książę po prostu bał się swego ojca, tak jak wiele innych ludzi, którzy mieli z nim do czynienia. Edward miał również odzyskać dużo władzy królewskiej, która została utracona podczas nieefektywnych panowań ojca (Henryka III) i dziadka ( króla John). Był to człowiek, który powinien być szanowany, a ludzie powinni się go bać, ale jednak stał się człowiekiem skłonnym by dawać i otrzymywać miłość.

Nieoczekiwanie, małżeństwo Edwarda i Eleonory Kastylijskiej zawarte w 1254 okazało się być bardzo szczęśliwe,a parę łączyła prawdziwa miłość. To było, oczywiście, ułożone małżeństwo, oboje byli jeszcze w wieku kilkunastu lat w chwili ich ślubu. Niemniej jednak, ich miłość przetrwała próbę czasu, co było niezwykle w przypadku średniowiecznych królów, Edward nie miał żadnych kochanek lub nie był ojcem żadnych nieślubnych dzieci. Eleanor była aktywnym uczestnikiem wojen prowadzonych przez męża, organizowała wojska do wysłania z Francji podczas wojen z baronami, a później towarzyszyła mężowi w krucjacie. Urodziła mu wiele dzieci, ale tylko jeden z ich synów, najmłodszy, później Edward II, przeżył dzieciństwo.

W 1290, podczas podróży z Edwardem, zmarła w pobliżu Lincoln. Edward porzucił drogę i powoli powrócił do Londynu z ciałem żony. Kondukt pogrzebowy zanim dotarł do Westminster, szedł 12 dni, a w każdym mieście, w którym zatrzymał się na noc, Edward organizował wzniesienie pomniku w formie wysokiego krzyża. Te krzyże były początkowo z drewna, ale później zostały obrobione w bardzo zdobiony kamień. Zostały one wzniesione w okresie trzech lat po śmierci Eleanor, a wykonywane lokalnych artystów lub artystów z Londynu. Kondolencje w postaci krzyżów nie były znane w Europie w tamtym czasie. A seria dwunastu krzyży wykonanych na zlecenie, małżonka, a nie władcy, był ekstrawaganckim i kosztownym gest.

Trzy z tych krzyży przetrwały do dziś, choć resztki innych można jeszcze zobaczyć, a niektóre (krzyże na Stamford i Dunstable) zostały zastąpione przez nowoczesne zabytki. Niektóre z nieistniejących już krzyży rozebrano po wiekach zaniedbania, ale dwa w Londynie, w Cheapside i Whitehall, zostały celowo zniszczone w 1640 w czasie wojny secesyjnej przez Parlament, wśród roszczeń, którymi były rzymskie ikony katolickie. Krzyż na szczycie Whitehall został zastąpiony po Odrodzeniu przez posąg Karola I (który oznacza pozycję oficjalnego centrum Londynu), a replika tego krzyża została wzniesiona poza Charing Cross Station w 1865 roku. Krzyże stoją jako pomniki średniowieczne przekazując niezwykłą historię królewskiej miłości.
Chociaż nie były one bardzo tradycyjnymi pomnikami dla zmarłych królewskich małżonków, w tym rzeźby, kaplice i mauzolea, czy też pomniki są tu wybitne w swojej skali i wykonaniu, i nadal mają moc, przypominania nam, że niektóre królewskie małżeństwa odnosiły spektakularne sukcesy.

15 komentarzy:

  1. Ciekawa notka :)

    OdpowiedzUsuń
  2. spodziewała =m się czegoś ciekawszego ta notka mnie zanudziłą

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Widocznie nie interesujesz się historią, mi na przykład ta notka się podoba :)

      Usuń
    2. mnie też, bo lubie takie "stare" historie :)

      Usuń
    3. beznadziejne

      Usuń
  3. a autroka nie odpowiedziała na pytanie czy to ona prowadziłą blog o ksieżnej mary ?? bo tamt iza niby zrezygnowałą polecjając ten blog a style pisania podobne i wiek się zgadza

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dlaczego to ma dla Ciebie takie znaczenie? Skup się na tym co pisze Marlena lub nie wchodź na ten blog :)

      Usuń
  4. ksieznaletycja.blogspot.com nie podoba mi sie Twoj noey blog
    ten lepszy
    tamten porazka:( usun go

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. To nie mój blog, bardzo lubię Letizię i jest dla mnie przykładem, ale to nie powód do zakładania przeze mnie kolejnego bloga, co by było bezsensowne skoro mam ten, możecie spojrzeć na notki i zobaczyć różnice w stylu pisania, sam graficzny wygląd bloga nie pasuje do mojego stylu, u mnie ostatnie wyjście księżnej było inaczej opisane, ja staram się pisać obszernie i dodaje więcej zdjęć, poza tym ostatnio tutaj pisałam o notkę o ich znajomości, więc na pewno nie powielałabym,lub nie pisała tego samego gdzie indziej.

      Usuń
    2. nonimowy18 lutego 2013 09:34 celowo wprowadza zamieszanie a to w jaki sposób pisze komentarze i jakie robi błędy jest żenujący

      Usuń
    3. to twoj blog Agnieszko,ten sam styl etc
      jezu ty chyba nudzisz sie,ktory to juz kolejny TWOJ BLOG?
      przeginasz wiesz.nie wiem jaki to ma cel
      zasmiecanie internetu gniotami!

      Usuń
    4. To w żadnym wypadku nie jest mój blog, nie chcę wchodzić z Tobą w kłótnie, wiedząc, że to tylko ty je wszczynasz, bo Ty jedyna nazywasz mnie Agnieszką. Jeżeli nie podoba Ci się mój blog to po prostu na niego nie wchodź. Wszyscy będą z tego powodu zadowoleni i ani Ty ani ja nie będziemy się denerwować.

      Usuń
    5. a blog dziennik krolewski lub blog o mary czy blog o charlene oraz blog "bez duszy i serca elegancja nie istnieje" lub rodziny krolewskie oraz dziennik krolewski i masa innych to nie Twoje???????? ten sam styl,te same fotki,te same bledy i te same twoje wypowiedzi
      latwo cie namierzyc bo masz jeden styl format jeden jedyny i jestes 100% wykrywalna w sieci

      Usuń
    6. i ckierkowy stradoll dolls czy jak mu tam to tez Twoj:(

      Usuń
    7. Tak to były moje blogi, ale żadnego dziennika królewskiego nie prowadziłam, ale tamten blog nie należy do mnie, szkoda mi tylko tej dziewczyny po od razu na nią najeżdżacie, bez powodu. Dla waszej informacji, po pierwsze zdania ckierkowy tylko "cukierkowy" stardoll i wcale tak się nie nazywał tylko bez duszy i serca elegancja nie istnieje. Co mnie dziwi dla dwóch powyższych komentarzy do zdanie pasuje :)

      Usuń